Las Vegas – Seattle – Amsterdam – thuis (23-24/8)

Ik heb zalig geslapen in een zalig bed met een lekker zacht comfortabel kussen. Heerlijk! Koffers herschikken zodat het gewicht wat verdeeld is en we geen losse zakjes en pakjes meer hoeven mee te sleuren en dan verlaten we de Bellagio. Wat was dit een fijn hotel! En wat een geweldig uitzicht op de fonteinen!

We rijden 20 minuten naar Green Valley Ranch met de bedoeling daar uitgebreid te ontbijten zodat we er tegen kunnen voor de rest van de dag, maar we komen er net voor het begin van wat ze daar lunchtime noemen aan, dus wordt het lunchen. Voor een véél lagere prijs dan gisterenavond in Caesars Palace eten we hier beter. Er is meer keuze en de bediening is vriendelijker en attenter. Gisteren werd er na een half uur bijna niet meer naar ons omgekeken, zodat er voortdurend vuile borden op tafel stonden en we geen drank meer kregen bijgeschonken. Een besparingsmaatregel kan het niet zijn geweest, want de helft van ons gezin kiest steevast voor de goedkoopste optie: kraantjeswater met ijs.  Green Valley Ranch is echt een aanrader, tenzij je fan bent van krabpoten en een visbuffet (die zijn er hier niet) en/of per se op de strip wil eten. Gezellig samen eten met ons zessen, daar geniet ik altijd van. Een fijne afsluiter van onze reis.


Daarna rijden we naar Avis om de huurauto in te leveren. Het was een prima auto, ruim genoeg voor ons zessen plus bagage.


We nemen de shuttlebus naar de luchthaven. Opnieuw valt het ons op hoe vriendelijk en opgewekt mensen hier zijn terwijl ze hun job doen.

Een paar weken geleden kreeg Geert te horen dat hij nog een paar dagen langer in Amerika moest blijven voor zijn werk, maar tijdens de reis werden die plannen gewijzigd. Hij kan toch met ons mee terugreizen. Fijn!

We checken in aan een apparaat dat goed werkt en merken dat het personeel hier heel hulpvaardig is. Iemand suggereert dat de kinderen al kunnen aanschuiven in de rij om de bagage af te geven terwijl wij inchecken, iemand anders loopt langs de rij om te vragen of er passagiers voor Minneapolis zijn, allicht omdat die vlucht bijna gaat sluiten, en al het personeel is actief aan het werk in plaats van passief toe te kijken en met elkaar te praten. Wat een verschil met Schiphol.

We drinken nog iets bij Starbucks, een van Pieters favorieten en lopen dan door naar de gate. Daar krijgen we een berichtje met slecht nieuws: een van Sofies cavia’s is gestorven. Het beestje was al oud voor een cavia en was voor ons vertrek al sterk vermagerd, maar toch geeft dit nieuws natuurlijk veel verdriet. Ja, wat pech betreft, is dit echt wel een gedenkwaardige reis.

Het vliegtuig dat wij moeten nemen, is nog niet aangekomen. Daarom roept het personeel op om snel te boarden, niet te lang te zoeken naar plaats voor de handbagage, maar die onder de stoel te schuiven enz. Zo zullen we nog op tijd kunnen vertrekken. En dat lukt inderdaad.


Ellen heeft op de heenreis naar ‘The Notebook’ gekeken en vond dat een heel mooie film, dus wil ik die ook wel eens zien. (Deze Delta-vlucht heeft gratis WiFi in de lucht zodat we een app kunnen downloaden en films en series uit hun aanbod kunnen kiezen – top!) Een bleitfilm, echt iets voor mij. Een half uur voor de film gedaan is, valt de WiFi uit omdat we dalen en kan ik niet voortkijken. Kijken of ik de draad kan oppikken tijdens de volgende vlucht.

In Seattle hebben we een half uur om van vliegtuig te veranderen. Dit is geen connecting flight, maar reboarden volgens onze boardingpass. Het vluchtnummer is ook hetzelfde voor de beide vluchten. Speciaal. Dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt. We moeten ons dus haasten, want het boarden voor de tweede vlucht is al begonnen voor de landing van onze eerste vlucht. Nu zijn wij die mensen die instappen en door het vliegtuig lopen, terwijl iedereen al lang geïnstalleerd is, alsof we te lang zijn blijven hangen in de tax freeshops. Iedereen kijkt. Toms plaats is al ingenomen door iemand die dacht dat de plaats leeg zou blijven.


We vertrekken op tijd. Ik kan ‘The Notebook’ uitkijken. Echt een mooie film. Een nachtvlucht van 10 uur duurt lang. Waar is de tijd dat ik me tijdens zo’n vlucht opkrulde in mijn zetel, in slaap viel, af en toe eens wakker werd om van houding te veranderen en weer voort sliep? Hoe ik me deze keer ook draai of keer, na 5 minuten protesteren er wel ergens een paar spieren. Rug, schouder, arm, benen, voet, nek,… Ik word oud. Gelukkig is er veel om me af te leiden. Films, televisieseries, muziek, Sofietje naast me. De service van Delta is weer uitstekend. We komen niets tekort.

We landen iets eerder dan gepland in Amsterdam. Bagage oppikken (het Nederlandse olympische team staat aan een bagageband naast de onze), doorlopen naar de parking, auto inladen en weg zijn we, richting België. We pakken nog een stukje avondspits mee en om 16.30 uur zijn we eindelijk weer thuis. Een van de komende dagen probeer ik hier nog een korte nabeschouwing te posten.

Advertenties

Las Vegas (22/8)

De camper leegmaken en schoonmaken, niet het leukste gedeelte van onze reis, maar het moet nu eenmaal gebeuren. Strikt genomen moeten we de camper enkel uitvegen, maar ik denk dat de meeste mensen toch wat meer doen dan dat. Wij ook. 

We rijden naar Road Bear en worden vriendelijk ontvangen. Of we mankementen hebben opgemerkt. We vertellen over het probleem met de black waste tank en de altijd maar uitvallende koelkast en over 2 schuiven die altijd openvliegen bij het rijden. Alles wordt genoteerd. En dan wacht ons een bijzonder onaangename verrassing: aan de zijkant merkt de mevrouw van Road Bear 2 indeukingen op, in 2 deurtjes van opslagruimtes (van de propaantank en van nog iets anders). We hebben geen idee hoe dat komt. Is er iemand tegen de camper gereden? Hebben wij iets geraakt zonder het te merken? Is er een steen of zoiets tegen de camper gevlogen? Het maakt niet uit, we moeten de schade vergoeden. Het bedrag valt gelukkig nog mee, maar leuk is anders. En blijkt dat deurtjes vervangen lucratiever is dan mijn job, als je de prijs voor de werkuren bekijkt. En dat terwijl de koelkast en het tankprobleem ons al zo hadden geënerveerd. Van enige compensatie voor het ongemak (’s nachts een paar keer opstaan om de koelkast te checken en weer aan de praat te krijgen bijvoorbeeld) is geen sprake. We vragen er ook niet naar, maar als we opmerken dat het toch wel lastig was met de niet te ledigen tank en uitvallende koelkast, reageert de dame begripvol en vriendelijk, maar ook niet meer dan dat. In vergelijking met vorig jaar is het camperavontuur toch iets minder bevallen.

We vertrekken en rijden richting Bellagio. Geert heeft daar met zijn airmiles 2 kamers kunnen reserveren met zicht op de fontein. Wat is het daar druk als we aankomen! We moeten bijna een half uur aanschuiven om in te checken.  We krijgen flesjes water aangeboden. En het zicht op de bloemenversiering is erg mooi. Aan de balie duikt er weer een probleem op. Wat is dat toch met deze reis? Ze vinden maar 1 kamer terug. Na lang zoeken en een telefoontje naar de reservatiedienst blijkt dat ze mijn naam (1 kamer staat op naam van Geert, en de andere op mijn naam) verkeerd hebben ingevoerd. Ze hebben de D’ weggelaten. Oef. Probleem opgelost. We krijgen kamers op dezelfde verdieping, maar niet naast elkaar. De kamers zijn prachtig en het uitzicht fantastisch. We kijken uit op het meer voor het hotel, de strip, hotels voor en naast ons. Magnifiek. We kunnen de gordijnen openschuiven en ons installeren voor de venster die tot op de grond reikt. Dit wordt vanavond genieten als de klank- en lichtshow met de fonteinen begint. 

De kinderen willen nog een paar winkels bezoeken in het shoppingcentrum op de Strip. We wandelen er naartoe en zijn het erover eens dat het dit jaar een pak minder warm is dan vorig jaar. Na een middagje shoppen rusten we even uit op de kamer en dan gaan we proeven van het buffet in Caesars Palace. We kijken onze ogen uit en genieten. We voelen wel dat we een vermoeiende reis achter de rug hebben en dat het hier een uur vroeger is. Na het buffet is iedereen moe. Niemand heeft zin om nog iets te doen. We merken vandaag dat het verrassende en fascinerende van Las Vegas dit jaar wat verdwenen is, omdat we het allemaal al eens gezien hebben. Mensen in de vreemdste tenues op straat, de glamour en glitter, het eeuwige drinken en gokken of, zoals in ons geval, shoppen en eten, de thema-hotels, de warmte. Het is allemaal bekend en daardoor toch anders. We zoeken onze kamers op. Daar kunnen we om het kwartier genieten van een nieuwe fonteinshow. Ze zijn allemaal even prachtig. Fantastisch om er vanaf de 14e verdieping, van achter het vensterglas naar te kunnen kijken. Via de televisie krijgen we de begeleidende muziek te horen. Leuk en gezellig. 

Ik neem nog een warm bad (ja, in een woestijnstad – al die airco geeft me een koud gevoel) en we kruipen in ons bed. Een echt bed, heerlijk. 

Cedar Breaks NM – Kolob Canyons – Las Vegas (21/8)

Ik heb gisterenavond een van de gordijntjes in onze slaapkamer open gelaten en we worden wakker met een prachtig zicht op de zon die opgaat boven de weien en het bos onder ons. Dàt is nu eens een goede reden om voor een camper- of tentreis te kiezen in dit prachtige land. De nationale en staatsparken en de campgrounds worden prima onderhouden. Ik vind het zelfs verwonderlijk dat de Amerikanen zoveel geld en zorg besteden aan de parken, terwijl ze verder niet bepaald erg milieubewust lijken. Maar goed, we worden dus weer eens wakker in een prachtige omgeving :-).

Op weg naar onze eindbestemming van de reis, Las Vegas, wil ik nog graag stoppen in Kolob Canyons, een deel van een van onze favoriete parken: Zion National Park. Het is maar een uurtje rijden, via een erg mooie weg en een stukje I-15.

We parkeren bij de trailhead van de Taylor Creek Trail. Er staan niet veel auto’s en tijdens de wandeling komen we dan ook niet veel mensen tegen. Het is heerlijk wandelen: op een pad van vrij los rood zand, tussen struiken, planten, bomen in allerlei tinten groen, met op de achtergrond het geluid van een zacht kabbelend beekje, steeds verder de canyon in, tussen hoog oprijzende rode rotsen, die prachtig oplichten in het zonlicht. 


Het pad volgt het beekje, dat we regelmatig moeten oversteken. Er staat heel weinig water in zodat onze voeten droog blijven. Ellen probeert de tel bij te houden en komt uit op 53x. We zien een ree en een eekhoorn, die zijn wintervoorraad al aan het opeten is. Hij duikt telkens met zijn kopje in een gat in de grond en komt weer boven met iets tussen zijn pootjes dat hij dan oppeuzelt. We staan er eventjes naar te kijken. Na 1u10 komen we aan het eindpunt: de Double Arch Alcove. We rusten hier even uit en genieten van het prachtige uitzicht langs alle kanten. 


De terugweg gaat nog vlotter en na 2u15 in totaal zijn we terug bij de camper. Wat een fijne wandeling. Zion is een park waarvan ik het uitzicht nooit op foto kan vastleggen. Langs alle kanten omgeven door natuur en rode rotsen met daarboven de blauwe lucht, de geluiden, de geuren, de warmte. Dat krijg ik niet op een foto, dat weet ik nog van vorig jaar, toen we in het bekendere en populaire deel van Zion waren. Ik doe dan ook niet echt veel moeite meer.

We rijden door langs de scenic drive door Kolob Canyons. Plots springt er een bambi voor de camper de weg over. Zo mooi! Het is een heel klein dier, bruin met witte vlekjes, een echte bambi. We rijden tot het eindpunt van de scenic drive. Daar wandelen Geert ik nog de Timber Creek Overlook Trail. Het is intussen middag, maar het lijkt bijlange zo warm niet als vorig jaar in Zion. We zitten hier natuurlijk ook in een heel ander deel. De trail is heen en terug maar een mijl ver (1,6 km) en we worden beloond met een prachtig uitzicht. Volgens de informatie aan het begin van de trail zou je hier zelfs de North Rim van de Grand Canyon kunnen zien. We denken (of maken onszelf wijs) dat we het zien. We wandelen terug en rijden Kolob Canyons uit. Wat een prachtig gebied! Echt een aanrader als je hier voorbij rijdt. 

We draaien de I-15 weer op en rijden nu rechtstreeks naar Las Vegas. De kinderen kijken er enorm naar uit. We mogen de klok een uur terug draaien, dus we winnen nog een uur!

We komen aan bij de campground, die enorm groot is, maar wat een verschil met het incheckhuisje van ongeveer even grote campings in Yellowstone! We wanen ons hier in de lobby van een hotel! 


We checken in, installeren ons op onze plaats en Geert en Pieter gaan met een taxi de met airmiles gehuurde auto ophalen. Volgens de man achter de balie de snelste en goedkoopste optie. Dat blijkt niet te kloppen: de taxi laat lang op zich wachten en Geert stelt vast dat je met een camper wél tot bij de autoverhuurdienst kan geraken. De mevrouw aan de balie is een vervelend mens en doet moeilijk, maar de auto is dik in orde! Nu kunnen we ons gemakkelijker door Las Vegas verplaatsen. En morgen kunnen we de camper inleveren en meteen vertrekken, zonder op de shuttle te moeten wachten. 

We rijden naar de North Premium Outlets om wat te winkelen en eten in de Cheesecake Factory. Wat is het daar toch altijd lekker! En wat zijn de porties er toch altijd groot! Ik wil er eindelijk eens een stuk cheesecake proeven. Lekker, maar het is er eigenlijk teveel aan.

We waren van plan nog even naar Downtown Las Vegas te gaan, maar de kinderen zijn moe en willen terug naar de camping. Met een veel te volle maag vallen we in slaap, terwijl het buiten stevig waait. En o ja, het is hier warm. Woestijnwarm. 

Nephi – Cedar Breaks National Monument (20/8)

Een om het kwartier keffende hond belette ons om lang uit te slapen. Niet erg, want het belooft weer een stralende dag te worden. We ontbijten op het gemak onder een wolkenloze strakblauwe hemel met de zon die ons verwarmt. De plekken op de camping hebben allemaal voldoende schaduw van de bomen, dat is wel fijn. Het lijkt een levendige familie-camping te zijn. Veel gezinnen met kinderen, die over het terrein fietsen en rondlopen. Op de achtergrond wat geluiden van het verkeer. Een aanrader als je in deze regio een plaats zoekt. Er zijn cabins, er is een tent-gedeelte, een RV-gedeelte full hook-up, en een gedeelte met enkel water en elektriciteit. En een mooi zwembad. Groene grasvelden. Er hangt een gemoedelijke, gezellige sfeer. En de wi-fi werkt goed. Kinderen blij. 

We checken uit om 11 uur en zakken verder af langs de I-15 naar het zuiden, richting Las Vegas, naar onze laatste stop voor de City of Sins (onze Mormoonse gesprekspartner van een paar dagen geleden keek licht afkeurend toen we vertelden wat onze eindbestemming was – “I hate that city”). We verlaten de I-15 in Parowan en rijden door dit echt Amerikaans aandoend, keurig verzorgd dorpje, met netjes gemaaide grasveldjes en straatkanten. We tanken en Tom en Sofie amuseren zich met het schoonmaken van de voorruit en spiegels. 

Vanaf Parowan begint de weg, een scenic byway, onophoudelijk te stijgen, met een serieuze hellingsgraad. Een zware opdracht voor de camper, die kreunt en steunt. Af en toe stoppen we langs de kant van de weg om de auto’s achter ons voor te laten. De weg is prachtig en doordat we zo traag rijden, kunnen we er extra van genieten. We zien Cedar Breaks naast de weg opduiken. Zo mooi! De campground is weer prachtig gelegen. We hebben een plaats met een geweldig uitzicht  op de lager gelegen weilanden en bossen. Het is een kleine, rustige camping.

Na de late lunch wandelen Geert en ik naar het Visitor Center. Wat een ongelofelijk uitzicht vanuit dit mooie houten huisje! We zien de rode rotsen en hoodoos oplichten in de zon. We krijgen wat informatie over de trails in het park en wandelen dan naar het inkomhokje om onze Annual Pass te laten zien en een kaart en Visitor Guide van het park te krijgen. We beslissen de wandeling naar Spectra Point en Ramparts Overlook te doen, de Ramparts Trail. Heen en terug is dat 6,4 km. We krijgen de prachtigste uitzichten te zien over het amfitheater. De zon belicht het mooi. 


De wandeling gaat hoofdzakelijk naar beneden, dus dat wordt straks klimmen. We zien mooie bloemen, squirrels en chipmunks (dankzij een fantastische, leerrijke gratis App, de Alpine Pond Trail App, van dit park weet ik nu het verschil tussen een golden-mantled ground squirrel en een Uinta chipmunk), een paar marmotten en verschillende soorten vogels. Een heel lieflijke omgeving. Aan Spectra Point met de Bristlecone pines (bomen waarbij een deel kan afsterven terwijl het andere deel blijft leven – ze zijn in staat op grote hoogtes in moeilijke omstandigheden te overleven, op plekken waar andere planten daar niet in slagen) rusten we even uit. 


Daarna gaat het nog meer naar beneden, tot Ramparts Overlook, opnieuw een mooi uitzichtpunt. We klimmen terug naar boven en zijn tegen 18 uur terug bij de camper. Een fijne wandeling! 

Ik zou ook graag de Alpine Pond Trail doen, maar vanavond is er een Star Party aan het Visitor Center: ‘a laser guided tour of the night sky’ waarbij je ook met telescopen naar de hemel kan kijken. Dan moeten we wel op tijd eten en is er geen tijd meer voor nog een wandeling. Anderzijds is het vrij bewolkt, en dan gaat het Ranger Programma niet door, of wordt het vervangen door een presentatie binnen. Een dilemma. Sofie, Geert en ik gaan uiteindelijk naar het sterrenprogramma. De zon staat inmiddels laag boven het amfitheater zodat de rode rotsen mooi oplichten.


Omdat er te veel wolken zijn, wordt binnen een presentatie over…??? gegeven. Over sterren? Zonnestelsels? Planeten? Het is een erg verwarrende uiteenzetting door een superenthousiaste, gedreven ranger, die duidelijk erg veel weet over sterrenkunde, maar het niet goed en gestructureerd kan brengen. Een beetje jammer. Daarna mogen we buiten om de beurt door een telescoop kijken. We krijgen Mercurius en Mars te zien. Dat vinden we wel leuk. Vooral Mercurius is erg mooi, met een duidelijk zichtbare ring. Intussen wijst een ranger met een laserstraal naar de 3 helderste sterren, maar hij gaat hier niet mee door, hoewel ik het interessant vind om te zien waar welke sterren liggen. Hij is aan de praat geraakt met een paar mensen en laat de laser voor wat het is. We wandelen terug naar de camping en zien steeds meer sterren aan de hemel. Vooral vanaf de Night Sky Site naast de camping. Heel mooi.

We babbelen nog wat na in de camper en gaan dan slapen. 

Arco – Farmington – Nephi (19/8)

We verlaten de camping in Arco bij Craters of the Moon. Een fijne camping, maar als de campground van Craters of the Moon weer open is, zou ik daar toch gaan staan. Het zag er heel speciaal uit, plaatsen tussen de lavabrokstukken. De camping waar we nu stonden, had vast tapijt in het sanitaire blok. Hoe zouden ze dat onderhouden? 

We rijden richting Salt Lake City. We gaan de stad niet bezoeken, we gaan vandaag naar Lagoon Amusement Park in Farmington. Onze kinderen zijn dol op pretparken. Bewijs daarvan: we hebben ze tijdens de hele reis nog nooit zo gemakkelijk uit hun bed gekregen als vandaag ;-).

Het is een hele rit, maar het pretpark gaat toch pas om 11 uur open. Bij aankomst kopen we een ticket voor de parking. Hoewel er een prijs voor campers geafficheerd staat, rekent de man aan het loket ons toch maar de prijs voor een gewone auto aan. Er staan overal mensen om de bezoekers naar de parkeerplaatsen te leiden. Wij krijgen een gids op de fiets. Grappig. De jongen fietst voor ons uit en wij mogen hem gewoon volgen. Plots klinkt er een luide knal. De fiets schuift wat weg op het grind en we zien dat de achterband lek is. De jongen is zich rot geschrokken. Hij dacht dat er iemand op hem schoot. We hebben medelijden met hem. Toch legt hij snel zijn fiets aan de kant en toont hij ons de parking voor de campers. Wat is het hier goed georganiseerd!

Aan de kassa moeten we onze postcode geven. We leggen uit dat we van België komen en ineens krijgen we een mega-korting op de toegangstickets. Geen idee waarom, maar we zijn er erg blij mee. 

Het pretpak is leuk! Wel druk, maar we kunnen toch heel wat attracties doen. 



We zien ontzettend veel zwaarlijvige Amerikanen. En veel grote gezinnen en groepen. Er zijn heel veel picknicktafels voorzien. Een deel is gereserveerd voor bedrijven of organisaties of families. Op andere staan grote koelboxen en tassen. Het lijkt erop dat veel mensen zich erop voorzien om hier lang te blijven. Het park sluit pas om 23 uur. Wij houden het niet zo lang vol. Na een hele dag aanschuiven, wachten, schudden, schokken, ondersteboven hangen, versnellen, draaien, zwenken, remmen, nat worden, weer opdrogen, hebben we het gehad. Iedereen is moe en we besluiten de camping op te zoeken. Dat betekent nog 1,5 uur rijden tot in Nephi (van onze Mormoonse gesprekspartner gisteren hebben we geleerd hoe we deze naam moeten uitspreken – de Mormonen hebben de naam uit het Boek der Mormonen gehaald), gelukkig hoofdzakelijk langs de I-15, een comfortabele snelweg, zodat het goed opschiet. 

Het kantoortje van de camping is al gesloten, maar er hangt een blad voor ons klaar met alle informatie. De camping is goed bezet, maar zoals we het gewend zijn intussen: erg rustig. En weer piekfijn verzorgd. Morgen slapen we uit. 

Yellowstone NP – Craters of the Moon NM (18/8)

We worden wakker met een onaangename ontdekking: de lavabo loopt blijkbaar niet naar de grijze tank voor afvalwater, maar naar de zwarte tank waarin ook het toilet wordt geledigd. Het water loopt niet meer weg, hoewel de grijze tank nauwelijks vol is. Er begint zich een onaangename geur te ontwikkelen. Met dit soort berichten ben ik misschien anti-reclame voor camperreizen aan het maken. Toch blijf ik het een geweldige manier van reizen vinden voor ons gezin. 

We vertrekken op tijd. We willen onderweg in een Walmart stoppen om eten in te slaan voor de laatste dagen en op tijd aankomen om Craters of the Moon te kunnen verkennen. Onderweg naar de West Entrance zien we nog enkele elk. Het wordt steeds mistiger en het begint naar vuur te ruiken. Een bosbrand?  De geur verdwijnt, de lucht blijft grijs. We rijden het park uit. De West Entrance lijkt op een tolhuisje in Frankrijk: 3 ingangen, 1 uitgang, en het is er druk. We hadden in het park al veel verkeer in de tegenovergestelde richting opgemerkt. Uitzonderlijke drukte in Yellowstone hebben we niet meegemaakt. Ja, er zijn veel toeristen, maar we vonden altijd gemakkelijk parkeerplaats en we konden rustig over de boardwalks lopen en foto’s maken. Tijdens de ene hike die we gedaan hebben, kwamen we heel weinig mensen tegen. Ik vermoed dat de grootste drukte voorbij is en dat het altijd beter is om in dit soort parken je bezoek buiten het weekend te plannen. 

We zijn opnieuw in Montana. En kort daarna in Idaho. We hebben even oponthoud door wegenwerken. Het verkeer moet om de beurt over 1 rijstrook en we staan een tijd in de wachtende file. Dat hebben we hier al vaker meegemaakt. In België voorzien ze dan meestal een omleiding, maar hier is het wegennetwerk allicht te weinig uitgebouwd om dat te kunnen doen. We zien ook weer heel wat mensen met het bekende STOP-SLOW-bordje (‘stop’ op de ene kant, ‘slow’ op de andere). Wat een vreselijke job moet dat zijn, de hele dag daar staan met dat bordje naar de ene of naar de andere kant gedraaid.

De route is niet zo boeiend. De tussenstop in de Walmart is een welkome onderbreking. Daarna rijden we door een landschap van kilometers ver uitgestrekte dorre velden, af en toe onderbroken door groene, besproeide landerijen. R.E.M. zingt ‘It’s the End of the World’ en zo voelt het wel een beetje aan. We komen aan in Arco, een dorp van twee man en een paardekop. We staan hier op een commerciële camping omdat de camping in Craters of the Mooon helaas gesloten is wegens onderhoudswerken. We worden uiterst vriendelijk ontvangen én… de klep van de black waste tank wordt hersteld! Fantastisch! 

We eten iets en vertrekken naar Craters of the Moon, een soort lava-park waar je tussen het lavagesteente en in grotten kan rondlopen. Het heeft iets onaards. We wandelen eerst naar de top van Inferno Cone. Het is nog steeds bewolkt en het waait wat. Gelukkig maar, want anders zou het een helse klim zijn op dit zwarte gesteente. In de verte onweert het. Op de top heb je een uitzicht van 360°. Heel speciaal, dat zicht, zo over de lavavelden. De volgende stop is bij Snow Cone en Spatter Cones, waar we de twee superkorte wandelingetjes naar de kraters maken. En dan komt het echte werk: de Cave Area Trail. Hier kunnen we verschillende grotten in en dat is echt leuk. We klauteren over de lavabrokstukken, moeten ons soms echt bukken om het plafond niet te raken en de zaklampen die we bij hebben, bewijzen hun nut. Echt plezant. Tot slot willen we nog de twee korte trails aan het begin van het park doen: Devils Orchard Nature Trail en North Crater Flow Trail. De kinderen hebben er geen zin meer in en blijven in de camper. We staan nog maar net bij het eerste informatiebord of een Amerikaan spreekt ons aan. Hij wil weten waar we vandaan komen. We wandelen samen met hem voort en zien eigenlijk weinig of niets meer van de omgeving door het gesprek met hem. Hij blijkt een Mormoon te zijn, die 2 jaar op zending in Zweden is geweest. Hij heeft een duidelijk republikeins gedachtegoed hoewel hij Trump ‘an idiot’ vindt. Tijdens het hele gesprek voelen en merken we dat hij Mormoons is. Heel apart. Op het einde van de korte wandeling blijven we nog staan praten op de parking, nu ook met zijn zoon en schoondochter. Ellen, Pieter en Sofie komen kijken waar we blijven en Ellen kan haar vraag over politiek nog eens stellen. De man probeert ons enthousiast te krijgen voor een bezoek aan Salt Lake City, maar we hebben al andere plannen voor morgen waar de kinderen al dagen naar uitkijken: Lagoon Amusement Park. Boeiend om deze keer eens te praten met iemand met een heel andere achtergrond en andere ideeën dan de andere Amerikanen met wie we tijdens deze reis aan de praat zijn geraakt. De tijd is nu al zo ver gevorderd dat we de North Crater Flow Trail maar laten voor wat het is. Dit park is écht de moeite. Met dank aan Ingrid en Elly van het AA-forum die me er met hun enthousiaste verslagen warm voor hebben gemaakt.


We rijden terug naar de camping. Onderweg zien we een vos (of een coyote) in een net gemaaid graanveld. Er staan nu wat meer campers dan toen we incheckten, maar het is nog steeds even rustig. We hebben intussen gelezen dat de Red Lions de finale verloren hebben. Jammer, al is een zilveren medaille natuurlijk heel knap. 

Yellowstone National Park (17/8)

Vanochtend beginnen we de dag met de was te doen. Daarvoor rijden we met de camper naar het wassalon bij de ingang van de camping. De kinderen kunnen nog wat voort slapen terwijl de wasmachine draait. Voor $ 4,75 hebben we een wasmand vol proper gewassen en gedroogde kleren. Het is een prima uitgeruste wasserette, waar zelfs een automaat met waspoeder en wasverzachter beschikbaar is. Dat hebben we vorig jaar tijdens onze reis niet meegemaakt. Intussen ontbijten we ook en maken we gebruik van de douches. 

We vertrekken richting Tower-Roosevelt en dan richting Mammoth Hot Springs. Onderweg moeten we stoppen voor een bizon die de weg gaat oversteken. Hij steekt echter niet onmiddellijk over, maar wandelt enkele minuten voor ons uit, als een trage gids. Mooi om te zien! Buiten bizons hebben we hier overigens nog niet veel wildlife gezien. Daarvoor staan we waarschijnlijk ook niet vroeg genoeg op. En Lamar Valley, bekend als wildlife-regio, slaan we over.


De eerste stop vanochtend is Boiling River, vlakbij Mammoth Hot Springs. De rivier wordt hier verwarmd door warme bronnen. In een warmtebron mag je natuurlijk niet baden, dat zou gevaarlijk zijn, maar hier, op deze plek wordt het koude water van de Gardner River vermengd met het warme water van de Boiling River, en daar mag gebaad worden. Volgens mijn schat aan informatie ‘Yellowstone Treasures’ van Janet Chapple is het water hier 47°C – 51°C warm. We wandelen de kleine kilometer tot de plek waar we het water in kunnen en het is inderdaad heerlijk warm. Als je te dicht bij de monding van de Boiling River komt zelfs te warm. De stroming is vrij sterk en ook de gladde keien op de bodem helpen niet echt om mijn evenwicht te bewaren, maar eenmaal we een warm plekje hebben gevonden om te zitten, genieten we in deze natuurlijke jacuzzi. De Indische reisgids over Yellowstone beveelt deze plaats blijkbaar met stip aan, want we zien heel veel Indiërs. We vertrekken terug en moeten even doorrijden om te kunnen keren, want op de beide parkings mogen geen campers staan (we stonden langs de kant van de weg), en hierdoor zien we toevallig het punt precies tussen evenaar en Noordpool. Dat is dan de kreeftskeerkring zeker? We zijn zo ook heel even in Montana.


Hierna rijden we door naar de Mammoth Hot Springs Terraces. Voor het eerst ondervinden we nadeel van met een camper rijden: de parkings hier zijn er niet op voorzien. We waren beter in het dorpje blijven staan. Nu vinden we plaats op de parking bij de Horse Corral en moeten we een klein stukje terug wandelen. Hoe de witte terrassen, soms ook oranje-bruin gekleurd, worden gevormd, ga ik hier niet uit de doeken doen. Janet kan dat veel beter. Het is alleszins mooi. We wandelen langs de boardwalk naar boven en passeren 2 mensen die Vlaams praten, een zeldzaamheid hier. Ik draai me om, en één van de twee doet net hetzelfde. Ik steek mijn hand op en zij stoot de man naast zich aan, die nu ook omkijkt. Het blijken de Vlamingen te zijn die we enkele dagen geleden in Grand Teton bij Jenny Lake zijn tegengekomen! Wat een ongelofelijk toeval! We praten even bij en vervolgen onze weg. Hierna kunnen we elkaar niet meer tegenkomen, want zij reizen morgen door naar Glacier NP, richting Seattle en wij zakken morgen via Craters of the Moon NM af naar Las Vegas. 


Na de terrassen rijden we door naar Norris Geyser Basin. Plots zie ik links van de weg in de verte beweging in het gras. Een kudde elk! We komen net aan een pullout, hoeveel geluk kan je hebben! We stoppen en we hebben nog meer geluk, want de kudde komt gewoon onze richting uit! Prachtig om te zien! Een Aziatische familie stopt ook, ze staan vlak naast onze camper opgewonden te zoeken en te kijken, maar tegen dat de papa naast me staat, zijn de elk verdwenen achter het struikgewas. We rijden door en zien de kudde nu in het gras liggen. Een beetje verder moeten we stoppen voor wegenwerken. Ze zijn hier heel wat van plan, maar het is ons niet duidelijk wat. We moeten gelukkig niet lang wachten.


Op de parking van Norris Geyser Basin is plaats voor campers voorzien, maar er staan 2 auto’s, die het ons bijzonder moeilijk maken om te parkeren. Irritant vind ik dat. Waarom gaan die mensen niet gewoon op de auto- in plaats van op de camperparking staan? Terwijl Geert manoeuvreert, komen er 3 mensen aan die in één van de auto’s stappen zonder ons een blik te gunnen. Nog irritanter. 

Tijdens ons bezoek aan dit geisergebied begint het te donderen en te druppelen. We wandelen snel door, maar de regen neemt niet direct af, dus houden we het kort. Het is een mooi basin, maar we willen eigenlijk graag nog eens een echt hoog spuitende geiser zoals Old Faithful zien. Misschien lukt het vanavond nog om naar het Lower of Midway Geyser Basin te rijden. Nu zoeken we eerst de camping op om te eten. We staan weer op een plek onder de naaldbomen. Er is iets meer lawaai van verkeer, maar het is dan ook nog vroeg. Eenmaal het donker is, zal dat wel wegvallen. 


Na het avondeten rijden we naar Midway Geyser Basin om de beroemde Grand Prismatic Spring te zien. Die valt een klein beetje tegen. We krijgen hem niet te zien zoals hij overal afgebeeld wordt, namelijk van bovenaf. We kunnen hem enkel zien vanaf de even hoog aangelegde boardwalk. Bovendien hangt er veel stoom boven het water. We rijden terug richting camping en stoppen nog bij Fountain Paint Pot, voor een laatste bezoek aan geisers, warmtebronnen en borrelende modderpoelen. We hopen om nog een spuitende geiser te zien en Spasm Geyser doet goed zijn best voor ons. Morgenvroeg verlaten we Yellowstone. We hebben hier minder gewandeld en meer geisergebieden gezien dan gepland, maar voor die laatste hebben we dan ook een grote fascinatie ontwikkeld. Boeiend natuurpark!

Als we de campground oprijden, zie ik door de bomen enkele elk bij de rivier staan. Mooi! Op weg naar het Midway Geyser Basin hadden we ook al enkele elk en een paar bizons in een wei gezien en stond er een kleine file omdat er een bizon op de weg liep. Alleen een beer staat nog op ons wenslijstje, maar de kans dat we er de komende dagen nog een te zien krijgen is zo goed als onbestaande. 

Pieter maakt nog een vuur en we roosteren marshmallows. We hebben vandaag ook vernomen dat de Red Lions gewonnen zijn tegen Nederland en de finale spelen! Nog een medaille voor België. De dag kan niet meer stuk.